leed

'Wil je meerijden?' gebaarde ik naar de zwarte vrouw wiens zoontje bij Fran op school zit. Het was even voor vijf uur, het voetballen was bijna afgelopen en dat spelen ze allebei. Wij kennen elkaar van gezicht, van groeten en ze is wel eens vaker met me mee gereden naar school. Ze is van Nigeria.

We hadden het over Aysha, Segou-Omar en Fatima die nog steeds in Senegal zijn. De moeder is hier, maar de vader is nog daar met de kinderen. Ze zijn daar nu op school, vertelde ze. (Arme arme Aysha en Segou-Omar en Fatima! Die wisten dat niet, die waren in de volle overtuiging dat ze in November weer terug kwamen. Ze spreken niet eens Frans of Wolof!). 'Snap jij dat nou?' vroeg ze aan mij, de kinderen van school halen hier en dan daarheen sturen? En zelf weer hierheen komen?' 'Jouw man is ook van Senegal toch?' vroeg ze. En ik vertelde haar dat we niet meer samen zijn sinds een jaar. Zonder veel details. Maar ze had ook niet meer nodig om los te breken. 'Mijn man is ook van Senegal en ik wil van hem af', zei ze.

Hij bedreigt haar en hij houdt zijn handen om haar keel, hij zegt dat hij haar dood maakt, dat de kinderen naar Senegal moeten om daar opgevoed te worden. Hij slaat de kinderen en laat ze niet met andere kinderen spelen. Van school naar huis en van huis naar school.

Toen heb ik haar verteld wat erbij ons gebeurd is. Hoe het hier gaat, als je het aangeeft. Gevraagd of ze zelf werk heeft, verteld dat er een centrum voor de vrouw in Roquetas is. Hoe het precies in z'n werk gaat als je aangifte doet. Dat ze hem dan meteen uit huis halen en dat hij dan een straatverbod krijgt. Dat als zij de kinderen toegewezen krijgt, wat het meest waarschijnlijke is, dat zij en de kinderen dan ook automatisch in het huis mogen blijven wonen waar ze al wonen. Maar dat je het dan verder maar allemaal zelf uit moet zoeken. Financieel. Want eer er geregeld is dat hij bij moet dragen aan alimentatie...En dat er aan ons geen enkele bescherming geboden werd ivm meenemen naar het buitenland. Dat ik zelf de mensen op school gewaarschuwd had en zo, om toch enige bescherming te hebben.

Ze was vier maanden zwanger, toen hij haar duwde en ze een miskraam kreeg. Dat heeft ze niet aangegeven. Ze stond helemaal te trillen en kon niet meer ophouden met vertellen. Ze is al op het centrum voor de vrouw geweest en ze heeft daar weer een afspraak. Maar verder heeft ze het aan niemand verteld. 'Nu, aan jou', zei ze, 'omdat we er zo opeens op kwamen, omdat jij ook...en dat wist ik helemaal niet...'........ en toen kwamen de kinderen naar buiten, rode koppen en warm van het voetballen......

Terug kon ze niet meerijden want ze ging dochter Fatima ook ophalen, even verderop, riep ze nog, terwijl zoonlief haar mee trok om de kerstboom te laten zien in de hal van school. 'OK, daag' zwaaide ik, terwijl Fran me zijn tekening liet zien die hij op school gemaakt had....

Ik ben er helemaal naar van! Wat kan ik voor haar doen?

Je hébt al wat gedaan!! Je hebt geluisterd. En wie-weet, wat zich nu in gang zet bij haar….
En wellicht kun je haar nog es helpen met hoe het geregeld is in Spanje.
Biedt haar anders es een bak thee/koffie aan. Dan doe je wrs genoeg.
Lieve groet, Sil.
Sil (Email) - 09 12 08 - 18:53

Fijn dat ze zich tegen jou heeft kunnen uitspreken. Je merkt vanzelf wel wat je voor haar kunt doen.
Madammeke (URL) - 09 12 08 - 19:08

Ik ben het eens met Madammeke, een maar…. Je kunt en mag natuurlijk alles voor haar doen, zolang je je eigen grenzen in de gaten houd. Je hebt volgens mij geen zin om je rust verstoord te laten worden door moedwillig in een wespennest te gaan zitten. Ik denk dat zij zelf aan zal geven als ze haar ei kwijt wilt en het is aan jou je grenzen te bewaken. Lief zijn voor jezelf!!
Mrie (URL) - 09 12 08 - 20:10

Je hebt al veel gedaan! Wat weer toevallig allemaal, moest weer zo zijn, maar ik vind ook hetzelfde als de anderen, laat je niet te veel meeslepen, gun haar, dat ze het zelf regelt! Beperk je tot een luisterend oor af en toe is mijn raad.
Henny (Email) - 09 12 08 - 20:37

Ik heb niets toe te voegen aan de lezers hierboven. Luisteren, echt luisteren naar iemand, is al een cadeau op zich.
Dondersteen (URL) - 09 12 08 - 21:28

Carola luisteren is inderdaad al heel fijn voor haar.
Advies geven ook ,als ervarings deskundige.
Lieve Carool.dit is toch heel vaak het lot van vrouwen.
Ik als Nederlander mag niet klagen.
Alleen zij zelf kan er mogelijk , iets aan veranderen.
Ik wens haar veel kracht.
Liefs
oma - 10 12 08 - 09:13

Je hebt al veel gedaan en verder kun je nogmeer luisteren, als ze aangeeft een luisterend oor te willen, als ze er open voor staat miscshien een beetje richting geven en meer niet. Denk aan jezelf en maak haar problemen niet jou problemen. Maar wel een verhaal om naar van te worden. Liefs!
ggk - 10 12 08 - 09:20

Jemig ik kan me voorstellen dat je je daar naar onder voeld. Want ze zit waar jij ook hebt gezeten. Je hebt haar duidelijk uitgelegd wat haar mogelijkheden zijn, ze weet dat jij er bent en verder is de keuze wat ze doet helaas aan haar.
XxX
Jasty (Email) (URL) - 10 12 08 - 15:09


  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

Om commentspam te weren stel ik je deze vraag :
 

  ( Register your username / Log in )

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.