aap

Fran was weer gewoon naar school vandaag, niets meer aan de hand...Gelukkig maar. Vanavond had hij zijn vader aan de telefoon en ik ook, en toen kwam de aap uit de mouw, van het nieuwe appartement van ***. Hij heeft geld nodig, voor de borg. En hij durft het aan niemand te vragen, daar schaamt hij zich voor. 'Ze denken allemaal dat ik geld heb...' Er komen twee jongens bij hem in wonen, die allebei een kamer huren, die durft hij ook niet te vragen.. jeemig dat zijn toch wel de eerste die je iets vooruit kan vragen, die komen er notabene bij in.

Ik mag niet meer zeggen dat ik het zielig vind maar ik vind het wel zielig. Niet dat ik er op in ga hoor. Ik heb gevraagd of hij dacht dat ik geld over had nu hij nul komma noppes voor Fran bijdraagt. 'Ja maar straks als ik weer geld heb ga ik betalen, en maandag krijg ik geld maar die nieuwe huisbaas wil het morgen. En mijn oude huis moet ik vrijdag uit zijn...''Dus je kan me niet helpen?' 'Ik schaam me ook om het jou te vragen' zei hij ook nog. 'Ja, dat weet ik, maar nee, ik kan je niet helpen!' 'O, mag ik Fran dan nog even'...

Het is net of ik 'mijn grote kind' de deur wijs, waar ik 11 jaar lang voor gezorgd en geregeld heb. Dat voelt naar.

Ondertussen praatte Fran met zijn vader en ik ging even naar het toilet, hoor ik Fran opeens heel hard huilen. Jeemig, dacht ik, wat heeft hij hem nú weer gezegd. Ik naar boven, vraag ik wat er aan de hand is, hebben ze het over de twee katten gehad. Heeft zijn vader hem gevraagd nu Fran er toch twee heeft welke hij aan hem cadeau doet dan. Mán, ontroostbaar was hij, hij wilde er helemaal geen een cadeau doen. En zijn vader snapte er geen bal van dat ie zo huilde. Die provoceert hem altijd bij wijze van grap, maar ja, Fran is dat niet meer zo gewend. Toen we al een half uur de hoorn neergelegd hadden zei Fran opeens, 'Hoe heet de vis? We kunnen hem de vis wel cadeau doen!'

Zo zat ik ook altijd. Als ie mij alleen had zitten stangen om nix, gewoon nog gaan zitten bedenken hoe we het hem dan wel naar de zin zouden kunnen maken..

En prompt waren we Simba kwijt. Wij roepen en zoeken, buiten en binnen, nergens te vinden...Waar zat monsieur nou?; Hij was tussen de kledingkastdeur door gewurmd, had zich lekker warm tussen de sokken en de bh's gewriemeld en lag daar uitgebreid te tukken...

Goed gedaan ! En ah gossie die fran, kan me zo voorstellen dat hij daarvan in de war raakt, de schat !
gehannes (Email) (URL) - 03 12 08 - 22:51

Gelijk heb je, geen geld lenen aan de “grapjas”! Of geven zal het wel zijn! En Simba had het gehoord natuurlijk, die dacht wegwezen, want je weet maar nooit….., die kent jullie nog niet lang genoeg! :D
Henny (Email) - 04 12 08 - 07:13

Aanhoren, nee zeggen, niets doen en van je af zetten! Goed hoor! Maar ik kan me voorstellen dat je het moeilijk vindt. Leuk he jonge katten! Liefs!
ggk - 04 12 08 - 09:18

Ik kan me voorstellen dat het lastig is om nee te zeggen waar je voorheen altijd hielp. Maar ik vind het wel heel goed van je want anders blijft hij bij je komen en dat is de bedoeling niet meer!
XxX
Jasty (Email) (URL) - 04 12 08 - 09:49

Goed gedaan. *** is écht niet helemaal fris. Ook zijn zogenaamde grapjes kan hij beter bij zich houden. Simba doet wat des kat’s is ;o)
madammeke (URL) - 04 12 08 - 19:22

Carola wat mag jij blij zijn dat hij niet meer onder een dak woont met jullie!!
Begin er nooit aan ,het is een bodemloze put.
Zorg goed voor je zoon en jezelf.
liefs
Oma - 04 12 08 - 22:28


  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

Om commentspam te weren stel ik je deze vraag :
 

  ( Register your username / Log in )

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.