koeien

Laroles ligt 10 km van de hoogste pas hier in de buurt. Puerta la Ragua ligt op 2000 meter en ik moet zeggen, dat merk je goed. Het was er niet zo warm, erg lekker dus. We liepen door de bergen, bergen met veel dennen, en koeien met bellen om. Dat is leuk! Van die bruine en witte met grote hoorns. Wij op een steen met een lekker broodje, koeien scharrelden in de buurt, kloingg kloing kloing, we zagen ook een vos met iets in z'n bek, die kwam bij een picknicktafel vandaan waar de mensen blijkbaar de boel niet echt netjes achtergelaten hadden, zonnetje er bij, de geur van koe (-ienpoep).. Ik schets het maar even want ik was mijn fototoestel weer vergeten..

Laroles is een klein bergdorp waar ze geen brood verkopen op zondag (ja nou, dat is bij ons wel de gewoonte hoor, iedere dag vers brood!). We stonden op een camping waar maar weinig volk was. Op de tentenplekjes was niemand, bij de caravans wel. 'Je mag zelf je perceel uitzoeken, en daar moet je dan ook je auto op zetten', zei de meneer van de camping. Ja, dat is goed hoor. We deden net of we het niet goed begrepen hadden. De auto kreeg een eigen perceel van mij, de waslijn hing op een ander perceel en wij stonden met het tentje op weer een ander perceel. We stonden toch alleen. Meneer nam het paspoort in en zei:'als jullie een plekje hebben uitgezocht en klaar zijn met alles, kom het dan maar weer ophalen en betalen dan kun je morgen weg wanneer je maar wilt'. Dus wij zetten de tent op, kregen het warm, doken in het zwembad en gingen kampmeneer betalen. Meneer was erg verbaasd dat we zo snel de tent op gezet hadden. Ja, een vrouw en zo'n smurfie, dat kan nooit snel gaan toch...'Ja' zei ik, 'we zijn een goed team'. Fran zwol helemaal op. En meneer zei verder niets meer over de perceeltjes..

Er was een restaurant (waar we alleen een ijsje gekocht hebben) met een terras er voor, daar werd muziek gedraaid en er hing een groot scherm want 's avonds zouden ze een kinderfilm draaien. De muur was helemaal beschilderd, het was net alsof we daar middenin het dorp zaten..allemaal huisjes, balkons, bloemen, leuk. Het zwembad voor het terras. Wij bezetten een picknicktafel, da's trouwens een heel goed idee voor op een camping, hier en daar een picknicktafel, want wij hebben geen stoelen en tafel, alleen een kleed op de grond...en maakten onze pan gebakken aardappeltjes met stukjes kipfilet warm. En we hadden het heel gezellig. 's-Avonds was het water van het zwembad verlicht en werd er ook nog gezwommen. Het zag er mooi uit. Fran hield het niet vol tot de film begon, hij gaf zelf aan dat hij naar bed wilde.

Ik ging even bij hem liggen en freubelde met mijn telefoon op internet, maakte een logje, ging helemaal goed en t was best lang, had er zere duimen van, toen was het 'bericht plaatsen' en floeperdefloep, alles weg &%(/%(&$ dat doe ik niet meer dussss

Zwaar kl... geslapen, we hadden het nieuwe luchtbed mee en die is dikker dan de oude die ik graag zacht oppomp en dan half op de grond lig waar ik dan het matje heb liggen, deze was dikker en zacht opgepompt maar ik raakte de grond niet dus dan kom je in zo'n hangmatje te liggen, superslecht voor je rug. Snapt u het nog...Fran had nergens last van want die weegt nix en ik wel. 

Ik was dus als eerste wakker, Lekker gedouched en tegen de tijd dat Fran wakker werd was de zon er ook. Ontbijt hadden we bij ons maar voor een broodje voor tussen de middag moesten we naar Baryarcal. Samen de tent afgebroken en de auto ingepakt. Fran heeft goed geholpen. We hebben nog een keer gewandeld tussen de dennen en de koeien omdat het daar zo lekker is.

Een stuk voor Bayarcal moesten we wachten op een kudde schapen die de weg overstak. De herder kwam naar ons toe en zei dat we er wel langzaam doorheen konden rijden, maar wij hadden geen haast. Hij vroeg waar we vandaan kwamen en waar we heen gingen, of ik alleen was met Fran en of hij ook zo goed kon lopen dan..Hij legde ons uit waar we vers brood konden kopen (in Bayarcal naast het pleintje is een deur met een kralengordijn, nee, geen bord, je moet het even weten..'). Hij vertelde dat we ook vanaf la Posada door de rambla naar beneden kunnen lopen richting Bayarcal tot waar wij altijd beginnen met lopen, dat dat ook een heel mooie route is. Leuke man, we hadden hem al vaker gezien maar nooit gesproken.

Op een mooi plekje nog een stukje gelopen en een broodje gegeten. Terug langs Celin want Fran wilde de eenden voeren. Was er geen eend meer te zien!!! Dat is raar, zal er botulisme geweest zijn of zo? Met onze voeten in de rivier gezeten en toen weer naar huis. lekker weekend!

tent

We zijn een weekendje weg met de tent, naar Laroles. Tot zondagavond!

kwaak

Ja, en toen hadden we opeens 6 kikkers en net zoveel trossen druiven...

Gisteren waren we bij Jacinto en Marinela. Ik zag de boot waar waar hij op het werk mee bezig was geweest, nu helemaal af, in een raam. We gingen naar El Ejido, naar zijn ouderlijk huis waar nu zijn broer woont. Een prachtig huis, maar midden tussen de plastik kassen. Carlos heeft het helemaal in arabische stijl gemaakt, met bogen en mooie lampen, met tekens op de muren en boten, overal boten van Jacinto.

En nee, ik heb geen foto's gemaakt van de boten, zo bij zijn broer in het huis zonder dat hij er zelf bij was. Maar prachtig zijn ze wel! Hout, niet uit een bouwpakket, maar alles zelf gemaakt, van hout, met alle details. Er staan een paar heel grote boten waar hij elk wel twee jaar mee bezig is geweest. Enkele ouderwetse zeilschepen, ook een oorlogsschip met mini-canonnetjes en alles erop en eraan.

Zijn moeder schildert, in het huis hangen wat landschappen van haar. Óók heel mooi. En broer heeft het huis heel mooi opgeknapt, maar de tuin nog veel mooier. Wat een creatieve familie!! Het was een sinasappelboomgaard, nu is het een tuin, met sinasappelbomen, en peren en druiven en bloemen en héél veel paadjes die er doorheen slingeren, met vijvers en bruggetjes, met waterlelies en hertenverschrikkers. Van bovenaf vanuit het huis is het net een labyrint. Op verschillende plaatsen een zitje, met een olielampje. En kikkers, op alle leliebladen. Grote en kleintjes. Jacinto heeft er 6 gevangen voor Fran.

En we aten druiven, en zaten op een zitje. En Fran liep door het labyrint te rennen. En beestjes te zoeken. Schildpadden waren er ook in een vijver, en goudvissen, kikkers in de bak van een fonteintje. Jeetje, wat een tuin en wat een huis! Hij is nog vrijgezel, die broer. Jacinto moet ons toch eens aan elkaar voorstellen hahaha. Ben al verliefd op zijn tuin en huis...We hebben hem niet gezien trouwens, hij was met vakantie, Jacinto moest erheen om de boel wat te verzorgen en om zijn boten te laten zien natuurlijk.

De kikkertjes zijn leuk, maar we gaan ze het weekend wel ergens in het water zetten want ik vind ze zielig hier! En ze hadden zo'n goed leven daar...

Bieb

Een jaar of 9 vóór Fran, werd ik lid van de bieb hier in Aguadulce. Daarvoor moest ik een pasfoto meenemen en een legitimatiebewijs. Mijn biebpasje werd met de hand ingevuld, mijn pasfoto werd erop geplakt met prit en het geheel werd in een plastik mapje geschoven. Ik keek er wat rond en leende wat boeken. Dat kost helemaal niets, niet jaarlijks, niet per boek, gewoon helemaal niets! Maar ik ben niet zo van de spaanse boeken. Ik praat de hele dag spaans en ik droom zelfs in het spaans maar spaanse boeken lezen vind ik niet leuk. Dus na twee drie keer kwam ik nooit meer terug in die bieb.

Tot vanmiddag.

Ik zocht op internet het telefoonnummer van de bieb van Aguadulce. 'Mevrouw, een jaar of 13, 14 geleden werd ik lid van de bieb, en ik heb mijn pasje nog, kan ik daar nog iets mee, moet ik een nieuw pasje laten maken? 'Weet u wat, komt u maar even langs dan kijken we het even na'. Dus Fran en ik naar de bieb. Ik wist nog waar ie was en warempel ik stond nog gewoon in de kaartenbak, mijn pasje was nog hartstikke geldig, het kostte nog steeds allemaal helemaal niets en we hebben drie boeken voor Fran uitgezocht! En die mogen we een maand houden.

Nou gaan we wel eens naar een andere bieb, naar die van Almeria, want daar is een peuter/kleuterafdeling waar ze kussens op de grond hebben en de boeken in bakken waar de kinderen zelf mogen kijken en lezen en de papa's en mama's mogen voorlezen. Waar ook gerust gepraat mag worden en waar 's winters ook kindertheater is op zaterdagmorgen. Daar hebben we echter nog nooit boeken meegenomen, alleen ter plaatse (voor)gelezen. In de bieb van Aguadulce was Fran nog nooit geweest terwijl dat toch in ons eigen dorp is! Daar moet je fluisteren, want er zitten altijd mensen te lezen en te studeren. Oe en dat is moeilijk als je leuke boeken aan het uitzoeken bent!

Iedere avond voor het slapen lees ik Fran een of meer verhaaltjes voor en wat ik zo leuk vind is dat hij nu (eindelijk) de tekst interessant gaat vinden. Eerst vond hij er he-le-maal niets aan als ik een boek zonder plaatjes nam maar tegenwoordig pakt de tekst hem echt en gaat hij het spannend vinden of grappig of is hij verwonderd. Hij kan er nu echt van genieten!

op vakantie; lezen met Oma

Over

Vanmorgen ging ik weer aan het werk, de vakantie is voor mij weer over. Er lag een grote berg post die ik opengemaakt heb, maar ik ben begonnen met een bezem door het hok, de boel weer even leefbaar maken..

Ik vind het altijd lekker als er een berg werk ligt, dus ik was best in mijn hum vanmorgen. Bovendien was ik bijna de hele ochtend alleen, radio 10 gold via de computer, even de laatste nieuwtjes van de nederlandse collega's horen, oa over de chef die nog steeds slapende gehouden wordt nu al 8 weken in het ziekenhuis met een legionella besmetting, de leukere nieuwtjes ook, over de vakanties. De geldzaken regelen, de grote papierstapel van verkoopbonnen en inkoopbonnen, ingekomen vrachtwagensen andere zaken uitvogelen en ordenen. Alles klaarmaken om morgen naar de bank te gaan, naar het postkantoor en dan moet ik ook even naar de supermarkt want in drie weken hebben de heren toch de voorraad aangesproken, vooral water. Wij drinken flessenwater, en zetten koffie van flessenwater dus daar kun je heel veel van inslaan maar in drie weken gaat er ook heel veel doorheen, vooral als het zo warm is. Ik heb altijd een anderhalve liter fles water op mijn bureau staan, (en ik niet alleen) en die gaat bijna leeg op een dag!

En voor ik het wist was het twee uur. Toen belde Leila; hoe de magnetron werkte...Van de bovenste drie knopjes de middelste indrukken, aan de ronde knop draaien voor de tijd, doe maar 2 minuten, en dan helemaal onderaan op start...Toen ik om kwart voor drie thuis kwam was Fran net klaar met eten. Leila had gestudeerd, en hij had ook huiswerk gemaakt (een hele mooie tekening met een regenboog en een zon). Ze hadden Harry Potter gekeken en toen ze wegging zei Fran; 'Ga je nu al weg?' Dus dat zit wel goed.

op

Door het westerndorp liepen we naar de dierentuin. De kleine dieren eerst, nog niemand daar, de anderen waren eerst in het westerndorp gebleven. Baby-stokstaartjes, aapjes, geiten, toen ook de panters en en de hyenas. Na een uur was het tijd voor de papagaaienshow. We zagen Afrika weer optellen en aan de bel trekken. Een andere papagaai op de fiets. Daarna nog meer dieren, de pecari's, de struisvogels en de lamas, en toen even terug naar het westerndorp want het spektakel zou beginnen!

Fran is nergens bang voor, zegt ie, maar wel een beetje voor schietende cowboys. Hij wilde ook voor geen geld met een cowboy op het paard of op de foto. Wel met een neushoorn. We lieten zo'n heel foute safari-foto maken, waar je naast de neushoorn gefotoshopt wordt alsof je nonchalant met je arm tegen hem aangeleund staat.

Daarna weer naar de dieren. De girafa die Paco heet en dus eigenlijk een girafo is. Met het treintje alle dieren langs, daarna eten in het cafetaria en toen lopend nog een keer allemaal langs. De groene aapjes vindt Fran een van de leukste dieren. Een poema blies en haalde uit tegen het glas naar een groepje kinderen. De neushoorns zijn zo leuk omdat het echte scharrel neushoorns zijn. Zulke mooie grote hokken!

Daarna naar het zwembad, met glijbanen en ligstoelen. Tot het vijf uur werd, want we wilden het cowboy spektakel nóg wel een keer zien! Leuk!!! Na het spektakel was er een kinder-western-concours, met hoefijzer werpen, touwtrekken en zakdoek-grissen. Ze werden eerst allemaal gesminckt en kregen een indianen naam, Fran heet witte tijger, en dat telt voortaan voor altijd! Ze wonnen allemaal een pet. Na het concours waren de cancan dames ook nog aan de beurt met een dans uitvoering in de saloon. Waren dezelfde dames als van het kinderconcours, dat is toch anders als je ze eerst gesproken hebt en zo. 'Miss Hunter' zwaaide nog vanaf het podium naar Fran, erg leuk! En hij kreeg op haar verzoek, een 100-mini-hollywood-dollar-billet en een lege kogelhuls van een cowboy! 

En zo werd het bijna acht uur voordat we naar huis reden. Vanaf tien uur vanmorgen!! We zijn dus moe maar heel voldaan!

Manolo

Gisteren was Fran naar een verjaardag. Al zijn schoolvriendjes en vriendinnetjes weer even gezien. Hij vond het leuk! En ik had even tijd om te shoppen. Heb zijn schoolboeken gekocht, 120 Euri...en de andere schoolmaterialen die ik al had gekocht nog dik 50 euro...en dat is dan 5 jaar oud..

Daarna nog naar het teatro infantil geweest, was leuk, ging over recyclen. Paula en Teresa waren er ook met hun papa.

Vandaag is het bewolkt, en heel warm en benauwd, echt vies. Vanmorgen even naar het werk want t chefke gaat maandag met vakantie en we willen wel uitbetaald worden aan het eind van de maand...dus ik moest t even klaarmaken en beiden even tekenen. Jacinto is volgende week ook met vakantie, hij heeft niet veel te doen op het werk nu, hij maakt miniatuurboten, van hout, prachtig!! En als hij niets te doen heeft neemt hij dat dus mee naar t werk. Hij heeft ons uitgenodigd om volgende week eens bij hem thuis en bij zijn broer thuis te kijken want daar heeft hij er nog veel meer staan. Echt mooi wat hij doet. Zal foto's maken (als dat mag hahaha...)

Daarna naar Almerimar geweest, naar de paarden. Met Fran en pony Manolo naar het strand geweest. Was erg leuk. We waren vrij laat, kwart voor 1. Ik dacht dat ze om 2 uur sloten, maar ze zouden al om 1 uur sluiten. Uiteindelijk mochten we toch pony Manolo weer meenemen, en nog gratis ook. Jullie zijn tenslotte helemaal uit Aguadulce gekomen, zei hij, nou dat was lief!

En het ging hartstikke goed, zonder teugels, alleen met halster en ik er naast. Fran heeft zelfs een paar keer een heel stuk gegaloppeerd, voor het eerst. En hijgen.........IK! Fran wist van geen ophouden, maar we hebben het ponietje niet afgemat hoor, ik was eerder dood!

'De volgende keer mag je op een paardje', zei de jongen van de manege, 'en dan gaan we met z'n tweeen of drieen naar buiten'. 'Ik heb een heel makkelijke merrie die alles op de automatische piloot met de andere paarden mee doet, hij hoeft alleen maar te blijven zitten, en dat doet ie heel goed'. Zou leuk zijn, lekker samen naar buiten! Goed plan!!

rustig

Zou die potenciele crimineel al een slaapplaats gevonden hebben? (ja, ik heb er een hoop reacties op gekregen, niet alleen hier)

Wij waren gisteren weer op San Jose. Dinsdag een rustig dagje thuis gehad, de 5e Potterfilm gekocht en gekeken en gisteren weer naar het strand. Het was rustig, geen avonturen...

Vanmiddag/avond heeft Fran een verjaardag, maar eens kijken wat we verder nog gaan doen.

Voor volgende week, als ik weer moet werken en Fran nog vrij is heb ik een oppas geregeld. Hoop dat het goed gaat, ze kwam wel pittig over. En als ik zie dat het niet werkt met die twee kan hij altijd nog naar de crêche, alleen moet ik er dan twee keer even tussenuitknijpen op mijn werk om hem te halen en te brengen..

Zondag of zo wil ik misschien nog naar mini Hollywood/dierentuin en het laatste weekend van Fran z'n vakantie nog samen kamperen ergens, lijkt me een goeie afsluiter van zijn vakantie! (Voor mij ook, maar ik ben dan al weer een weekje aan het werk...)

Oja, en tot slot nog even een gebedje

Lieve Heer

Zou u 8 graden celcius hiervandaan naar Nederland kunnen sturen? Daar vinden ze dat lekker en hier zijn ze echt over!

Amen

heli

We waren in San Jose vanmiddag en ik heb eeuwig spijt dat ik mijn fotocamera niet bij me had maar ik zal het zo gekleurd mogenlijk vertellen en een oude foto van het gebied toevoegen voor een beeld;

 

Monsul-baai

San Jose ligt in een natuurgebied met veel bergen, rotsen en baaien aan de middelandse zee. Helemaal Zuid Spanje, op zo'n 8 uur varen van Afrika (Met een grote boot). Wij lagen in de Barronal-baai. Heerlijk weer, het water warm, een beetje wind, zonnig, kon niet beter. Tot er een helicopter rond begon te zoemen boven de baai, en de bergen en de baaien er naast. Eerst was dat leuk, he een helicopter, en zo dichtbij, maar het duurde zo lang en maakte zo veel herrie dat het vervelend werd.

Ze zochten iets, dat was duidelijk. Een grote politieboot kwam aangesneld en hield stil voor de kust. De helicopter bleef maar rondzoemen. Er begonnen mensen de duinen en de bergen omhoog te klimmen om te kijken wat er aan de hand was. Bosjes blote billen op de berg. In de verte hoorden we politieauto's aankomen (de onverhardde weg ligt ongeveer op 15 min lopen van de baai waar wij waren, waar je alleen lopend kunt komen)

Er verscheen ook een Guardia Civil in zijn groene pakkie bovenop de berg, de zon blinkte terug naar ons in zijn handboeien die aan zijn riem hingen. De politieboot voer wat langs de kust heen en weer. De helicopter bleef maar zoemen. Plots nog meer guardias op de berg die van de andere kant omhoog gekomen waren en wij dus eerst niet gezien hadden.

Na een half uurtje begon het groepje naar beneden te lopen richting onze baai. Een stuk of wat mensen droegen iets, we konden het eerst niet goed zien. Het groepje ging moeizaam, langs de rotsen omlaag. De helicopter bleef rondzoemen en zoeken. We kregen een beter beeld toen ze dichterbij kwamen. Het was een brancard, ze droegen een brancard met iemand er op. Zou er een ongeluk gebeurd zijn?

Even later ging een andere guardia op kop, met een man, ook in donkergroen vóór hem, geboeid. Zou er een misdaad gepleegd zijn?

Dichterbijgekomen zagen we dat de man in de boeien een regenbroek droeg, en de man op de brancard had een infuus in zijn arm wat omhoog gehouden werd door een van de guardias. Toen wisten we hoe laat het was.

Wat zal een Noord Afrikaanse jongen van een jaar of twintig voor beeld hebben van Europa, dat hij bereid is om een grote som geld te geven om in een gammel bootje de oversteek te kunnen maken, zonder enige zekerheid dat hij er ook aan zal komen of onderweg dood zal gaan. Of direct teruggestuurd zal worden bij aankomst....

Het hele spul kwam naar de baai waar wij waren. De politieboot liet een klein moterbootje zakken met twee guardias die naar de kust gevaren kwamen. De brancard werd daar eerst in geladen en toen de andere geboeide man. Ze voeren terug naar de politieboot.

Het groepje guardias liep naar het midden van onze baai met zeer verhitte koppen, pratend door walkie talkies, blijkbaar wachtend op iets. Wij hadden nog een hele fles koud water dus ik zei tegen Fran, 'ga die maar even brengen'. Fran boodt net de fles aan toen ze allemaal zenuwachtig begonnen te doen en ze stuurden hem weg want de helicopter kwam er aan, die ging landen om hen op te halen, middenop onze baai, waar wij lagen duss.

Alle tassen en zooi opgepakt, alle mensen aan de kant en daar kwam de heli naar beneden, vanaf zee de baai in gevlogen. Hij landde waar wij even daarvoor hadden gezeten, grote zandwolken, even overleg tussen de guardias want ze pastten er niet allemaal in en toen steeg de copter weer op. Drie guardias achterlatend. Iedereen liep weer naar zijn plekje maar we werden tegengehouden, hij zou nog een keer terugkomen om de rest ook op te halen, vijf minuten later (ze werden naar de onverhardde weg gebracht waar de politieauto's nog stonden). En inderdaad, even later, wij hadden ons inmiddels aangekleed en wilden terug gaan lopen, kwam de helicopter de rest van de mannen halen.

We liepen naar de bus. Vlak bij de onverhardde weg liep een jongen met een oranje wijde 3/4 broek, witte gympies en een zwart shirtje die zijn duimen omhoog stak en breeduit naar Fran lachtte omdat die iets naar hem riep. Ik dacht bij mezelf, dat kon er ook wel eens een zijn. Bruine verweerde kop, shirtje met witte zoutkringen.... We stonden op de bus te wachten toen er een politiewagen langsreed. De jongen deed alsof hij langs de weg liep te trimmen, zoals wel meer gebeurd daar. Draaide zich om zodra de wagen voorbij was. Hij vroeg iets aan een automobilist die hem naar de bushalte verwees. De bus kwam er aan maar in de bus kun je geen kaartjes kopen, die moet je halen als je het park IN gaat. Een omstander die hetzelfde dacht als ik zei tegen hem, hier kun je geen kaartjes krijgen, ze hebben je hier gelijk door, probeer een automobilist te vragen of hij je het park uit meeneemt.

Hij begon richting San Jose dorp te lopen. Onze bus ging om 8 uur, rond half 9 waren we op de parkeerplaats waar onze auto stond. Ik zei: 'Fran, we gaan iemand helpen' en draaide terug het park in (waar je 's morgens vroeg en 's avonds laat wél met de eigen auto in mag). In de bus had ik gezien dat er nergens meer politie stond te controleren, dat we zo door zouden kunnen rijden en had bedacht dat ik hem wel mee naar Barranquete zou kunnen nemen. Daar komen we doorheen op de terugweg en daar zit een heel nest noord afrikanen, die zouden hem vast wel verder helpen. De helicopter zagen we ook niet meer, het leek of het zoeken gestaakt was. Bovendien begon het te schemeren.

Vlak voor de baai Los Genoveses zagen we hem lopen, hij had nog wel een stukje te gaan voor hij bij het dorp zou zijn. Er reed een rood autootje voor ons, toen hij de jongen voorbij was stopte hij en draaide, ik was inmiddels gestopt naast de jongen; 'Wil je dat ik je ergens heen breng?' Een herkennende en opgeluchtte blik. Het rode autootje kwam naast ons staan, het was de man die hem bij de bus gezegd had dat hij beter een automobilist kon vragen; hij was ook voor hem teruggegaan om hem op te halen. 'Zal ik het maar doen' zei hij, en hij nam hem mee. Een mooi moment!

Met alleen een oranje wijde broek, witte gympies en een zwart shirt met witte zoutkringen....

Pantano

Verder was daar nog het meer. Het meer van Siurana. Daar hebben we ook twee dagen verpoosd. Kano's huren kon je daar. En het meer over zwemmen, dat hebben we ook gedaan.

Gewandeld hebben we niet zo veel als ik hoopte, vanwege de warmte. In de buurt van de camping, en in de nabije dorpjes hebben we rondgestruind. 's Morgens als de rest nog sliep heb ik wel een paar keer een heel eind gelopen. De bakker in het dorp ging om half 9 open dus dan ging ik om een uur of zeven/ half acht op pad en op de terugweg bij de bakker aan voor vers brood en dan weer terug naar het kamp. We hebben de bakkerij ook 'achter de schermen' bekeken en mijn pa heeft er een ochtend gefilmd. Aardige mensen!

Vanwege de fiesta mayor was er ook een tekenwedstrijd voor de kinderen. Fran tekende de kerk, maar we weten niet of hij iets gewonnen heeft want de prijsuitreiking was pas vandaag...

Het dorpje Prades was ons aangeraden door een Belgische familie, de route erheen was ook al erg mooi. We verwachtten honderd herten en zwijnen te zien, zo'n weggetje...maar mooi niets. Wel heel mooi uitzicht over het land zelfs tot zee, Reus en Salou, wat toch op zo'n 40 km lag. In Prades zelf was er markt en een fluitconcert in het kerkje. Een leuk dorp! We hoorden er dat er een nog in gebruik zijnd klooster te bezichtigen was in Poblet, dat hebben we een andere dag gedaan, ook zeker de moeite waard.

Op de terugweg vanaf het klooster stopten we in het plaatsje Montblanc (niet de beroemde berg maar het dorpje in Tarragona) en daar vielen we met onze neus in het kindertheater. Het was in het Catalaans maar Fran begreep het wel zo'n beetje en deed heel goed mee.

Hij kreeg wel veel aandacht, onze Fran, en hij vroeg die ook. Jaloers als hij even niet de aandacht had. Daarom was hij ook nog wel eens lastig. Thuis heeft hij daar geen last van, daar hoeft hij van niemand aandacht te trekken en kan hij ook heel goed alleen spelen, maar zo gauw er anderen bij zijn...Toch maar eens meer dingen met anderen erbij doen, om hem te leren dat de aandacht echt niet altijd naar hem uit gaat en dat hij zich niet zo uit moet sloven.

Ook gisteravond toen we met Miek over de Middeleeuwse markt liepen was hij vervelend op het eind. Nu was het wel laat geworden, en als hij moe is dan is het altijd nog even moeilijker, maar toch.

Gisterenochtend stonden opeens Ana, Fede en kleine Adrian op de stoep. De kinders hebben lekker in het zwembad gezeten, was leuk!

En vanmorgen gaan we even boodschappen doen want er is natuurlijk nog niets in huis en daarna gaan we naar het strand, denk ik. Warm, zweterig hier in vergelijking met het drogere weer daar in het Noorden!

Siurana

We gingen zes kilometer langs een kronkelweggetje naar boven. En daar lag het dorp Siurana, bovenop de rotsen. Er waren een paar huizen, een barretje, een kerk en een hotelletje. Verder rotsen, afgrond en uitzicht. Hier is de moorse prinses Abdelazia van de rotsen gesprongen. Ze zag de christianos aankomen die haar kasteel wilden veroveren en zij sprong op haar paard. Ze zette hem aan tot volle galop naar de rand, het paard probeerde in te houden maar kon hen niet meer redden, ze stortten samen van de cliffen naar beneden.

We maakten onwijs veel foto's, keken er rond en zaten er op het terras. Een mooi plekje met een heel eigen sfeer. 

Opa en ik gingen nog een keer terug naar Siurana, 's morgens vroeg terwijl de rest van de fam nog op bed lag. We zagen er de zon opkomen en liepen een stuk van de route langs de cliffen. Erg indrukwekkend! Én we vonden de caché, vlak bij deze 'troon'.

Montsant

De omgeving was prachtig, en we werden eigenlijk steeds weer verrast door mooie dingen. Een mooi uitkijkpunt, een leuk dorpje, een sober kerkje waar ze een fluitconcert aan het oefenen waren. We gingen naar de ruïnes van een klooster. Bij Dondersteen had ik gelezen over geocaching, dat leek me heel leuk en Opa en Oma hadden pas een tomtom gekregen, dusss was ik voor de vakantie de pagina op internet opgedoken en had drie 'schatkaarten' uitgeprint en meegenomen. Voor het geval dat ik de rest er ook warm voor kon maken. En dat lukte!

Zo kwamen we bij het klooster Scala Dei en bezichtigden het. Mooi! Wel erg warm. Het was een van de eerste dagen en er liepen ook wandelroutes rond het klooster die we zouden doen. Dat kwam er niet van, veel te warm. En de caché vonden we ook niet. We snapten nog niet veel van de nieuwe tomtom en bovendien is het in de bergen iets ingewikkelder als op het platte land. Al moet je maar twintig meter naar links, dan kan daar opeens een kloof van ik weet niet hoe diep tussen liggen..waar je dus echt niet overheen kunt maar omheen moet. En de tomtom gaat van de wegen uit die hij kent, en de wandelpaadjes en onverhardde wegen kent hij vaak niet. Een kompas was ook wel handig.

We gingen terug naar het klooster op een koele avond om nogmaals te zoeken en toen kregen wij de caché wel gevonden. Fran vond het reuze spannend en wilde direct meer schatten zoeken. En verstoppen! Hij verstopte iets en dan moest Opa het zoeken met zijn apparaatje. Hij dacht dat zijn schat daar dan ook wel meteen in zou staan...

De tweede 'schatkaart' leidde ons een paar dagen later naar een kapelletje op 637 m en een militaire uitkijkpost vanwaar we over 7 provincies uit konden kijken. Ook een mooi plekje!

Maar het mooiste plekje was van de derde caché: Het dorp Siurana. Bleek dat de caché verstopt was langs een route op de rand van een afgrond van zeker 400 m diep. Dat hebben we toen maar niet gedaan ivm hoogtevrees van Oma en onstuimigheid van Fran. Zien jullie Fran hieronder in het meer dobberen? En die hoge rotsen? Daarbovenop ligt Siurana. Maar daarover later meer..

Poboleda

Vroeg uit mijn bed gerold vanmorgen....het is benauwd hier zeg. Na zoveel nachten in de tent slapen, met de buitentent open want dat is zo lekker, valt het niet mee weer 'in een huis' te liggen.

Twee weken geleden reden we naar het noorden om uit te komen in Poboleda, in het Montsant-gebergte, Noord Spanje. Het deed een beetje Frans aan. Veel druivenranken, huizen met veel natuursteen, en het Catalaanse taaltje, dat weinig met het Spaans 'Castellano' overeen stemt. Het dorpje was klein. Er waren drie winkels waar je de dagelijkse behoeftes kon kopen, de bakker, de slager en nog een 'vanalles' winkeltje. Wilde je een toetje, dan kon je yoghurt kopen, maar alleen in citroensmaak, want iets anders was er niet, en o ja, er waren er net nog vier.

Op de kerktoren zat een luidspreker, soms klonk er opeens een muziekje door het hele dorp (en de camping), en daarna de mededeling: 'Wie vis wil kopen, dan nu naar de plaza mayor'. Of: 'Vanavond dansen bij het zwembad met Hermanos Roque'..

De camping lag achter aan het dorp en was groot, schoon, rustig en goed verzorgd. Je kon gaan staan waar je maar wilde en er waren bomen genoeg voor schaduw. Er was een mooi zwembad bij waar we veel gebruik van hebben gemaakt. En het uitzicht op de bergen van Montsant was heel mooi.

 

Opa en Oma waren iets eerder aangekomen als wij en hadden al een mooi plekje uitgezocht. Het was vreslijk warm de eerste week. We hadden grootse wandelplannen maar daar is de eerste week echt niets van gekomen, het was echt te warm om veel te ondernemen overdag. Dus we zwommen...

en we lagen onder de bomen. We zochten verkoeling bij de kraan, en schaduw in de hut van Fran..

We hebben een paar nachten afgezien want het was 'fiesta mayor' in het dorp en dus muziek en dansen tot in de al weer grote uren..maar verder was het stilte daar, en dennen-kruiden-geur. Sjirpende krekels en in de verte rommelende onweer (of was dat de meneer die de vuilcontainer over de camping sleepte en de vuilniszakken verving).

We zijn twee weken op dezelfde camping gebleven, omdat het goed was. Voor ons geen drukke vakjescamping met viezige wc gebouwen, en rumoerige jongeren aan de kust, waar elke avond door het animatie team de polonaise over het kamp georganiseerd wordt. Deze camping was goed, rustig en lag bovendien in een schitterende omgeving. Uiteindelijk hebben we toch nog best veel gedaan, maar daarover later meer..

Cucu

Cucu, we zijn er weer! 800 km gereden vandaag dus moe! 

Morgen meer...

Poboleda

Even snel een berichtje vanaf hier. We vermaken ons prima en genieten er van. Het is erg warm, prachtige omgeving en we hebben een fijn zwembad op de camping. De sfeer is hier een beetje Frans en de camping is erg ruim, er zijn overwegend Nederlanders, Fransen en Belgen.

Tot gauw

Mwe mwe mwe

 

Mwíe mwíe....Nix aan nu ze weg zijn. Zit hier de hele dag naar die duffe vis te kijken maar die zegt nix terug. Anders word ik nog wel eens uit mijn hok gehaald en maakt Fran een kooi van blokken voor me die ik dan gewoon omver loop. Gaat ie van gillen... mwie mwie...dat ik wegloop. Nou zo hard loop ik niet hoor bovendien hebben ze lekkere sla en tomaten hier, goeie vreten zeg maar dus waarom zou ik weglopen...

De kat is ook hele dagen van huis, die mist hen dus zoekt ie zijn heil elders. Beetje flauw dat ik niet meemocht op vakantie. Daar in Poboleda hebben ze meer gras als hier, zo in een rennetje voor de tent, had best gekund. Ik zag het wel zitten maar zíj wou niet. Het jochie wel hoor, die zag ons al samen spelen op de achterbank vd auto onderweg. Goed gezelschap maakt tenslotte dat de tijd sneller gaat en je in een wip op de plaats van bestemming bent.

Het wordt tijd dat ze weer thuiskomen. Ben wel aan een beetje aanspraak toe...

Blub

Blub blub...Die grote wit/grijze kater zit aldoor in mijn kom te loeren, ik word er helemaal iebelig van. Maar volgens mij is t ie bang voor water, hoop ik...

Miauw

 

Miauw...., ze hebben de rolluiken half dicht gedaan, en het raam op een kiertje zodat ik er in en uit kan. Madame Cobaya de cavia knaagt de hele dag aan haar hooi en die duffe vis zwemt alleen wat rondjes. Saai hoor, nu ze weg zijn. Zitten we hier helemaal alleen. Niemand met wie ik lekker op de bank kan gaan liggen. Niemand wie ik voor de voeten kan lopen als ze met tassen vol met boodschappen probeert naar de keuken te komen. En dan pontifikaal voor de koelkastdeur gaan zitten als er dingen ingeladen moeten worden zodat de deur niet open kan hihi. Bah, saai!

Maar goed, zij zullen ook wel afzien in dat kleine tentje in Pobo...Pobo...eh.. Pobodinges, dat kan niet missen. En dat met die hitte, mij niet gezien. Hier hebben we tenminste airconditioning! En televisie. En fatsoenlijke stoelen om op te zitten. Nou ja, ze zullen wel weten wat ze doen.

Ze wil een 'je weet wel kater' van me maken, niet dat ik weet wat dat precies is, maar het heeft iets met de poesjes te maken. Mooi dat ik nog even feesten ga deze zomer, ze zijn er nu toch niet, kan ik lieve poesjes thuis uitnodigen! Als die andere katers me dan maar niet zo aftuigen, die zijn gemeen man. Ik heb steeds overal plekken en wonden van het vechten. Daarom willen ze me 'laten helpen', nou ik weet niet hoor, het klinkt mij een beetje griezelig in de oren.

Ik maak even lekker gebruik van de mogenlijkheid om jullie te schrijven, dat mag anders nooit. Ze denkt dat ik dan slechte dingen over haar schrijf, die jullie niet mogen weten, want ik weet álles van haar hahaha. Dat ze van die héle harde winden laat bijvoorbeeld, die stínken, MAN! Maar dat zou ik nooit over haar schrijven. Nee hoor, ze haalt hele lekkere brokjes voor me en ik mag soms bij haar op de bank liggen, en dat kleine jong is ook best lief. Soms trekt hij aan mijn snorharen of aan mijn staart maar over het algemeen is hij best aardig. Ik krijg soms stukjes vlees van zijn bord als zij even niet kijkt. Niet verder vertellen hoor, anders krijg ik nix meer, dat snap je.

Nu komt hier af en toe een mevrouw die we wel eens vaker gezien hebben om ons bord vol te laden. Ze ruikt naar hond. Naar dat zwarte beest dat hier af en toe slaapt. In MIJN huis!!! Maar ik kan haar wel de baas hoor, die hond, ik moet haar altijd even op haar plaats zetten als ze komt maar als ze die eenmaal weet dan gaat het wel. Maar die mevrouw is wel lief voor ons, dat mag gezegd worden!

Nou, ik ga maar weer even heel alleen op de bank liggen...zucht...wanneer zullen ze terugkomen?