bidden

Er zat een enorme bidsprinkhaan op de weg. Hij zou daar geheid platgereden worden als hij niet ergens anders ging zitten dus Fran en ik probeerden hem tot bewegen over te halen. Maar we griezelden er wel een beetje van, zo groot!

Met een stokje kregen we er beweging in, maar toen kwamen we tot de ontdekking dat hij niet meer kon springen en zijn kop stond een beetje raar, hij wás al geraakt door iets en hij was stervende.

Óf hij had net gepaard, (en zat nog na te genieten) dat kan ook, de mannetjesbidsprinkhaan kan dan zomaar aangevreten worden door het vrouwtje, in ieder geval gaan ze altijd binnen korte tijd na de paring dood omdat hun taak er dan toch op zit. Haha, en dat heb ik niet van mezelf maar uit de Wikipedia.

We hebben hem in een struik gezet met een schietgebedje, hopende op een wonderbaarlijke genezing maar de volgende ochtend deden de mieren zich reeds tegoed aan hem...

appeltje

Toen ik vandaag Fran op kwam halen uit school was niet Fran de eerste die aan kwam rennen maar Lorena, een vriendinnetje van Fran. Ze sloeg haar armen om mijn benen en zei helemaal blij;  'Ik heb álles opgegeten!!!'

Gisteren zaten Fran en Lorena samen op de bank buiten de eetzaal hun appeltje op te eten. Als allerallerlaatsten waren ze het lokaal uigezet want er moest schoongemaakt worden. Toen ik Fran kwam halen zaten ze daar saampjes terwijl de rest al aan het buitenspelen was.

Niet verder vertellen hoor, maar ik heb ze allebei mee naar buiten gesmokkeld! (met het appeltje in de hand om buiten verder te knagen)

Alfa

Toen ik nog bij Kees was, zochten we voor mij een tweede auto. Kees was alleen op zoek geweest en had tegen de verkoper gezegd dat hij een kleine auto zocht voor zijn vrouw. De volgende keer kwam ik mee en toen moest de verkoper lachen; 'je zoekt voor háár een KLEINE auto????? (Ik ben ENORM voor hier; 1.85 m) Man, ik heb precies wat jullie nodig hebben'. En daar stond de Alfa te glimmen. Even uitgeprobeerd, hij kon wel 170, tenminste, ik durfde niet harder..verkocht!

En mijn Alfa nam ik mee toen ik bij Kees wegging. Hij deed het toen nog prima, al knetterde hij als we naar beneden reden want er zat een gat in de uitlaat. 

Als mijn rode Alfa op de hoek van de flat stond (met de neus naar beneden) was ik thuis of in de buurt. En een boodschap kon je schrijven in het stof op de auto.

De auto rook naar aftershave en ruige mannen. Vooral het stuur was doordrongen. Had je gereden dan roken je handen naar onafwasbare aftershave.

Er was eens een man in een Panda die uit een parkeervak in het donker zonder licht en zonder richtingaanwijzer de weg op schoot toen ik daar net langsreed. Ik kreeg nog een grote bek en de schuld ook. Maar de verzekering wist gelukkig beter en zo werd de hele zijkant van mijn Alfa weer opgekalefaterd en mooi knalrood gespoten. De andere helft bleef dof en verweerd rood. Aan zijn fotogenieke kant was het best een flitsende auto!! 

Als het regende, of vochtig was, dan startte hij niet. Daarom stond hij op de helling. Maar meestal regent het niet in Spanje. Kwam ik dan toch weg in de regen van de helling af, had ik geluk. En dan moest ik geen diepe plassen tegenkomen tot ie lekker warm was anders kwamen we daar geheid in stil te staan.

Spaanse mannen zijn best leuk als het regent en je met je auto in een enkeldiepe plas stil staat. Als je tenminste vrouw en blond bent. Dan komen ze naar je toe gewaad, schoenen, kousen en broek kleddernat, dan helpen ze je de auto aan de kant te duwen, (je mag zelf lekker in de auto blijven zitten en sturen), en dan brengen ze je nog naar het werk ook over het algemeen... (En dan vragen ze je telefoonnummer en zo maar daar hoef je natuurlijk niet op in te gaan)

Hij had niet alleen moeite met vocht maar ook met bergen, en die zijn hier best wel zeg maar. Dan liep ie warm. De snelweg was hier toen nog niet en de weg naar Almeria gaf altijd file en dus ook daar oververhittingsproblemen voor mijn Alfa.

Ik had ook een vriendje die de auto wel eens leende als hij wat verder weg moest want de mijne was beter (!!) dan de zijne. (Die kreeg ik dan zolang). Hij zei dat hij altijd spontaan jeuk kreeg overal als ie in mijn auto stapte. Dus ik zei dat hij hem gerust eens schoon mocht maken, no problem. Ha, dát had ik gedroomd natuurlijk (spanjool of course).

Als de Alfa in de garage stond ging ik met de fiets naar t werk. Meestal. Ik bleef ook een keer bij iemand in die dichterbij woonde overnachten, en bleef daar 5 maanden hangen.  Heb zelfs nog gepoogd hem te leren autorijden in de Alfa, langs het strand, maar dat was niet zo'n succes. (Al die vaders die hun kinderen op de rug slingerden en snel in een palmboom omhoog klommen als wij eraan kwamen....)

De Alfa kwam aan zijn eind toen we de auto op de sloop/garage lieten ter reparatie, hij was er gewoon mee gestopt onderweg. Toen was Babacar reeds 'in the picture'. Die vond dat we een andere auto erbij moesten kopen, dat was toch wel handig, twee auto's. Dus zo gezegd zo gedaan. Maar die van mij stond een maand op de sloop, en toen nog een maand en na een half jaar belden ze me op of we hem nog kwamen halen. Toen vroeg ik of ie gemaakt was en wat het kostte. Dat zou 15.000 pesetas, oftewel 200 Euro kosten. Ik vroeg of de rekening betaald zou zijn als ze de auto mochten houden. Dat kon, en daar rust hij nu vrede..

Paraiso

Een jaar of tien geleden. Duiken met Antonio in ons zwembad bij de flat, en onder met Sofia, een van de 'zomermeisjes' van de flat, en Saïda mijn hond in mijn flatje.

Carbon

Het zou gaan regenen zondag. Maar we zijn toch richting 'lekker buiten' gegaan, San Jose, Cala Carbon. Mooi! En het werd nog lekker weer ook. Al was het niet warm genoeg om uit de kleren te gaan, we hebben toch genoten en Fran is weer even lekker uitgeraasd.

                           'Zie ginds komt...'

                                                                          Bichos zoeken

nieuw

Soms moet ik zo lachen als Fran een nieuw woord zegt. Vanmorgen riep hij de kat:

'Manu kom  ....       POTDIKKEME'

Paraiso

Een jaar of tien geleden woonde ik hier in Aguadulce in een flat die Playa Paraiso heet. Ik ben ooit naar Spanje gekomen met Kees die hier een baan in de tomatenveredeling kreeg, ik ging mee. We huurden een huis vlak bij het strand, met een tuintje en we leefden wel lang maar niet meer zo gelukkig dus gingen we uit elkaar en we besloten beiden om hier in Aguadulce te blijven. 

Wij  zochten een huurhuisje voor mij en vonden een appartementje in 'la Gloria' met 1 slaapkamer wat ik wel net kon betalen met mijn baantje in de autoverhuur. Na twee dagen werd het onder mijn bips vandaan verkocht en de makelaar hielp me al mijn zooi weer in te laden en te verhuizen naar een studio in 'el Paraiso'. Oftewel, van de gloria naar het paradijs; alle zooi in 1 ruimte. Een open keukentje gelijk bij het binnenkomen, badkamertje ertegenover, en verder twee opklapbedden waardoor je bed in een kast verdween als je dat wilde overdag.

Ik had een hoek vol staan met dozen die ik in de drie en een half jaar dat ik daar gewoond heb nooit heb uitgepakt, (geen ruimte), ik had er een kleed overheen gedrapeerd en daarbovenop stond mijn tv en ik was er helemaal niet ongelukkig, nou ja, in het begin wel een beetje door de 'scheiding' al kwam dat voornamelijk door mezelf, ik had er vooral een 'ruige tijd'. In de zomer was de hele flat vol, er was een groot zwembad bij, en mijn deur stond altijd open. Ik had zicht op zee, had mijn baantje in de autoverhuur, gaf bijles aan de kindertjes in mijn flat in engels, frans en wiskunde. En als ik vrij was zaten we met de halve flat beneden op de stenen banken die ze daar hebben. Te praten, te kaarten, te flirten en te lachen.

In de winter liep de flat leeg, de mensen uit stad Almeria die bij ons hun vakantie appartementje hadden gingen weer naar huis en er bleven wat marrokanen over, wat hoeren die 's avonds met een busje opgehaald werden voor het werk, wat vrijgezelle dames en heren, een spaans gezin met twee kleine kindjes (ja, met zijn vieren in de studio!!) en ik. En het bleef gezellig. Ik werd uitgenodigd bij de lichte dames op verjaardagsfeestjes en dat was lol, salsa en Ecuatoriaanse gerechten. Dochterlief maakte meestal haar huiswerk bij mij en toen ze eens een verslagje moest maken over haar huis zijn inwoners en hun beroepen maakten we van haar moeder een zangeres, haar nichtje werd een danseres en het andere inwonende meisje was actrice..wat moest ze er anders van maken. Ze was helemaal dankbaar voor de oplossing.

Ik zag veel foto's van Marokko en dronk groene thee, hoog uit een zilverkleurig theepotje in de glaasjes geschonken. Ik gaf bijles aan de zoon van de huismeester maar hij vertelde liever over zijn 'stiekeme verliefdheidjes' dan dat ie frans leerde. En hij was liever bij mij als thuis. Later werd zijn pa ontslagen want hij zoop te veel. De hele familie naar Granada terug. Met zoonlief sms ik nog 'met kerst en hoogtijdagen'. 

Als er een kindje erg ziek was werd ik opgetrommeld want ik had een auto. Die het meestal alleen deed als ik hem met de neus naar beneden had staan en kon starten heuveltje af....Een alfa romeo. Leuk zo'n auto heb ik ook nog wel verhalen over..

Een vriendje nam een hond mee van de straat en toen hij vertrok liet hij de hond bij mij. Op een avond had ik net een laatste rondje gemaakt met Saïda en we liepen de trap op naar boven (de flat heeft 14 verdiepingen maar ik woonde op 2). Het licht was stuk, ik hoorde wat gesniffel en gesnuif. In het donker zag ik een jongen zitten grienen op de trap, een jaar of vijfentwintig, ik kende hem wel van gezicht, hij woonde op dezelfde verdieping maar nog niet zo lang.

Ik ging er maar eens naast zitten en vroeg wat er aan scheelde. Hij vertelde dat hij uit Granada kwam maar dat hij hier werk gevonden had en dat ie helemaal alleen hier was komen wonen en nu was zijn auto stuk en kon ie zelfs het weekend ook niet eens naar huis. En hij was zo alleeheeheen. Ik sloeg mijn arm om hem heen en weet echt niet meer wat ik toen zei. Maar hij werd er wel een beetje vrolijker van. En vóór het weekend was zijn auto gemaakt en in no time had ie ook een vriendinnetje opgescharreld en toen was ie nooit meer zo alleeheeheen.

Tot zover dit relaas anders hou ik nooit op en ik 'moet nog even op de bank liggen'...

feest

Reden we naar winkelcentrum Gran Plaza in Roquetas de Mar, reden we daar toch zo de kerstmis binnen. Alles is al in de lichtjes, er staan kerstbomen, en een hele grote van wel een metertje of 5 hoog, overal versiering en lampjes. Magico!

Zei Fran; 'Mama, en Papa Noel?'

'Die komt pas als Sinterklaas weer weg is, (eh terug, of zo), maar ze hebben vast de boel versierd.'

Toen bedacht ik mij dat we nog even foto's moeten schieten voor de kerstkaarten..dus naast de schoen die Fran mocht zetten voor Sinterklaas en luid 'Zie ginds komt de stoomboot' zingende, maakten wij kerstfoto's..

Ik

         en dit ben ik, ook eens een keer, en ik ben niet eens jarig vandaag, STEM Carola!

peins

Ik slinger maar weer zo de ongefingeerde namen van de collega's het www op. En neem daarbij aan dat toch niemand weet over wie ik het heb. Niet dat ik schokkende dingen schrijf. Maar toch vraag ik me wel eens af of er soms 'bekenden' meelezen en nooit reageren. (maar bv stiekem bij hunzelf denken; 'Zit ze weer onder werktijd te bloggen')(ja, even pauze, moet kunnen)

En daar ben ik best nieuwsgierig naar. Eigenlijk. Erg. (Hallo, is er iemand?) 

Hoorde van thuis dat een schoolmeester van de lagere school wel eens meeleest. Nou dat vind ik dan leuk! (Hoi, groetjes!!)

Een weblog maakt ook lui in de sociale contacten want vroeger schreef ik nogal eens brieven en dan met foto's erbij en zo. Dat heb je als je ver weg woont en toch de vrienden en familie op de hoogte wilt houden. Maar dat was dan vaak een paar keer ongeveer hetzelfde verhaal aan verschillende mensen, een hoop werk, best wel. Nu zien 'ze' de foto's wel op mijn weblog en ook wel wat we allemaal doen..maar da's wel even heel wat minder persoonlijk dus..en sommige brieven schrijf ik niet meer die ik wel zou moeten schrijven, over dingen die ik hier (natuurlijk) niet opzet. En ik weet dat vooral mijn vriendinnetje het heel erg leuk vindt om échte post te krijgen. En ik kom er maar niet toe. Ik beloof bij deze plechtig....

diep man

'Carola, René heeft een ongeluk gehad,   >>schrik me een hoedje!!!<<   wil je hierheen komen'

Jacinto belt mij op vanaf een tuinbouwbedrijf waar wij aan het werk zijn (op zo'n 30 km van kantoor). René uit Nld is hier voor de installatie.

'Ja dat is goed, natuurlijk' 'Kom je gauw hierheen dan om bij hem te zijn en te vertalen in het ziekenhuis? 'Ja tuurlijk, Maar wat is er gebeurd dan?' 'Hij heeft zijn vinger er af, nou ja, niet helemaal, een stukje en hij is nog half bewusteloos en we kregen hem bijna niet in de bus'

'Ben al onderweg'

'Erik ik ben naar Retamar, René heeft een ongeluk gehad, stukje van zijn vinger af, Jacinto heeft gevraagd of ik wou komen' 'O jee, ga maar gauw, laat je mij weten..'

'Carola, we zijn net aangekomen in Retamar op urgencias kom je daar heen dan' 'Yep, ben onderweg'

VROEOEOOEOEM

Op de helft... tringggg tringgg... 'Carola, ze hebben hem in het verband geslingerd en we gaan weer aan het werk'   'Uh?'

'Ja, hij knipte in zijn vinger met een tang en toen bond hij dat af met van dat plakband (vd electriciens) en daar droop allemaal bloed uit en toen ging hij op zijn benen staan draaien en viel hij flauw net toen ik met de bus aan kwam rijden. Dus ik dacht met al dat bloed dat zijn vinger eraf was en hij kwam niet bij en we konden hem bijna niet in de bus krijgen, jee wat is die vent zwaar. Dus op urgencias hebben ze hem goed bijgebracht, zijn vinger bekeken en er een mooie pleister opgedaan. Nou ja, een verbandje, en toen mocht ie weer aan t werk. Hij kan geen bloed zien, het is een watje!'

'Fjiewwww hahahaha nou, wens hem maar beterschap dan he hahaha'

Soms gebeurt er opeens een heleboel terwijl er eigenlijk helemaal niets gebeurt..

'Het was wel díep hoor'    (aldus René, achteraf)

Herfst

We gingen richting herfst vandaag. In de Sierra Nevada is het al echt winter, er is al 15 cm sneeuw gevallen en vandaag waren we een heel eind op weg die kant op, naar Laujar de Andarrax, en daar was het herfst.

Herfst inclusief paddestoelen en gekleurde bladeren. We aten patatas a lo pobre voor de open haard in het restaurant. En we haalden een heel frisse neus.

Caracol

Vier oude vrouwtjes stonden in de winkel tegen elkaar te schreeuwpraten. Ze hoorden het waarschijnlijk anders niet meer al te goed. Als we naar San Jose gaan, stoppen we onderweg altijd bij de winkel van Pozo de los Frailes.

Vroeger zat daar in het dorp altijd en eeuwig een oude meneer in een grote leunstoel langs de kant van de weg. Altijd! Tot begin deze zomer. Eerst stond de leunstoel er nog wel maar zagen we de meneer niet meer, en later was ook de leunstoel weg. Ik neem aan dat meneer nu in hemelsere leunstoelen rust. Maar hoe kwam ik hier nu weer bij?

Pozo de los Frailes. Een klein gehucht, een kilometertje voor San Jose. Niet toeristisch, want je kunt er niet eens meer een ijsje krijgen nu in november. Maar er is wel een winkel, en daar halen wij dan 's morgens een stokbroodje als we onderweg zijn. Vanmorgen zetten we de auto voor het winkeltje en gingen eerst even kijken bij de pozo (put) van Pozo los Frailes die daar aan de overkant van de weg is. En daar vond Fran een slak. Klein maar dapper kroop hij over zijn hand.

We gingen de winkel in voor ons stokbroodje en daar stonden die vier vrouwtjes luidruchtig te praten. Ik schatte ze op een jaar of dik zeventig, allemaal in vormloze jurk met schort erover, krom, rimpelig en compleet met lange haren op de kin. Plots gingen ze allemaal zoenen, bleek dat la Paca jarig was en vandaag 56 geworden....

Toen kregen ze Fran in het oog, en zijn slak. Grote glimlach om de mond van een van de vrouwtjes. Toen schreeuw/vroeg een andere of hij wel wist dat dat een caracol was en of hij wel eens eerder een caracol gezien had. Fran lachtte wat maar verschool zich achter mij. AAch, hij verstopt zich, schreeuwde de derde. Weet je wel dat er een mooi liedje is van een slak, zei de vierde en ze zetten tegelijk allevier een liedje in met muchos decibellos;

CARACOL COL COL

SACA TUS CUERNOS Y VETE AL SOL

QUE TU PADRE Y TU MADRE TAMBIÉN LOS SACÓ

Wat een vrolijkheid op de vroege morgen! Fran bleek het liedje nog te kennen ook. Nou ja, zo ongeveer. (Hij wil de teksten nog wel eens veranderen. 'Hij brengt ons Sint Nicolaas', daar maakt hij van 'hij brengt ons Sint Chocolaa', maarja, dat klinkt ook veel logischer toch)

Ellie

Omdat het de afgelopen weken af en toe regent komt er vanalles uit de grond. Vorige week stond het in de Barronal vol met tweebladige plantjes. Deze week hadden ze reeds 4 blaadjes. En wij zijn benieuwd wat voor plantjes het zijn. Hebben een bakje zand met wat plantjes meegenomen en ook een stekje van een agave zodat Fran ze kan zien groeien.

Ellie the Owl zat over zee uit te kijken vandaag. Gelijk heeft ze. Mochuelo heet zo'n uiltje hier.

En yep, wij hebben weer gezwommen, fris maar heerlijk. Wij, en een meneer die in zijn blote billen een enorm zandford zat te bouwen, compleet met vlaggen en bruggen en bergen achter het ford (geen foto, meneer zat in de weg, zeg maar), hadden de hele baai voor ons alleen.

...

Geniet van jou

Heb de neiging je te smoren

In een veel te dikke knuffel

Zo veel mooier om los te laten

En bij het zoeken van je weg

Jou te laten weten

Dat ik er ben voor jou

Dat ik van je geniet

school

Ik had vanmiddag een afspraak met de juf van Fran omdat ik haar nooit zie om even snel te vragen hoe het gaat, want papa Babacar brengt hem altijd naar school, en ik haal hem op van de eetzaal maar dan is de juf al naar huis..

Dus even speciaal voor Opa en Oma en ook omdat ik gewoon helemaal trots op hem ben zal ik even samenvatten:

Het gaat heel erg goed met Fran op school, de juf is heel erg tevreden. Ze heeft zijn boeken laten zien waar hij in tekent en ook van wat andere kindjes om te vergelijken. Ze zegt dat hij een van de beste van de groep is. Fran is erg perfecionistisch, tekent heel netjes binnen de lijntjes. Hij kan al heel mooie verticale en horizontale lijnen trekken. Hij kleurt alles netjes in de goede kleuren. Als de juf aan het uitleggen is wat ze moeten doen heeft hij het al gezien aan het werkboek hoe het moet en begint gelijk.  

En Oma, dat ie de horizontale streepjes van de F aan de andere kant zet is héél normaal zegt juf haha

Hij speelt het liefst met kinderen die wat ouder zijn dan hij, in het speelkwartier. Juf denkt dat dat is omdat hij meer op het niveau is van de vierjarige kindjes dan van de driejarigen. Hij doet altijd heel goed mee in de klas. Als de juf vragen stelt dan gaat als eerste zijn arm omhoog.

Ze hebben 's morgens een rondje 'vertellen wat we gedaan hebben de dag er voor' maar daarbij is hij niet zo spraakzaam, hij is niet zo vertellerig. Hij kan wel heel goed luisteren, als de juf een verhaaltje vertelt en daarna vragen erover stelt weet hij het altijd heel goed en wil dat soort vragen ook graag beantwoorden.

Hij gooit geen stenen en hij mept geen andere kindjes (wat op de  crêche nog wel eens gebeurde), hij is heel sociaal, heeft geen enkel probleem zich aan te passen, ook niet na de vakantie. Kortom juf Catalina is heel tevreden en wij ook.

Barronal

Ik weet niet of jullie het al zat zijn, maar dat is dan heel jammer want ik ga toch nog even door. Ik kan het niet laten, ik kan er namelijk geen genoeg van krijgen, en Fran ook niet.

Toen we uit de auto stapten vanmorgen zei ik 'Fran, luister eens'

Hij luisterde en keek verbaasd, hij hoorde HE-LE-MAAL niets, tot hij een vogel hoorde die begon te zingen, hij lachtte en zei verheugd: 'Vogel!'

Onderweg hadden we ook al even stilgestaan, auto afgezet en een uiltje bekeken dat door een klein geel vogeltje uitgedaagd werd. Piep, zei hij steeds heel hard in de richting van het uiltje die in dezelfde pita zat 'PIEP''Piehiep' De uil keurde hem geen blik waardig.

Er was nog geen mens in de baai toen we daar aankwamen. En dat bleef zo de eerste paar uur. Heerlijk. Het was warmer dan gisteren want er was geen wind, dus vandaag hebben we ook een paar keer gezwommen.

Overal op de grond zijn er tweebladerige plantjes uit de grond gekomen, door de regen van de afgelopen week. Benieuwd wat dat gaat worden.

 

De meeste pita's zijn nu dood. De agave groeit totdat de pita eruit omhoog groeit, bloeit, zijn stekjes vormt en op de grond laat vallen. Dan gaat de hele plant dood. De stekjes die op de grond gevallen zijn vormen dan weer nieuwe planten. Daardoor staan de agaves/pitas ook altijd in bosjes bij elkaar.

Alweer

Op de heenweg zagen we een heel grote reiger op een electriciteitsdraad. Het was gewoon een blauwe reiger. Voor hier is dat dus heel ongewoon want we hebben geen zoet water in de buurt en dus ook geen blauwe reigers..

En onderweg zagen we ook twee valken in een pita, wel een stuk of 20 rode patrijzen eronder. Een roodborstje, een boel kuifleeuwerikken en een paard dat losliep in een parkje.

We beklommen een zandduin en hadden mooi uitzicht over een felblauwe zee en een strakblauwe lucht. We daalden af naar 'onze' baai en lagen in de zon. Fran heeft zelfs gezwommen, ik vond het wel koud.

We aten macaronie en keken naar de zeeslakken die we gevangen hadden in het rode emmertje van Fran. (Die zetten we overigens netjes terug voor we naar huis gaan). En omhoog, naar de meeuwen in de lucht.

Vorige week zagen we een groep van 13 flamingo's daar over zee vliegen, indrukwekkend mooi is dat. De lange hals recht naar voren, de poten recht naar achteren, en dan die knalrose en zwarte onderkant van de vleugels. Groot, mooi.

Door de harde wind is er van de week flink wat van het strand afgesnoept, (Er was zelfs een tornado in El Ejido!!!) en is het water een stuk kouder nu. Er zijn meer rotsen vrijgekomen en daar zijn poeltjes met water in blijven staan met krabbetjes, zeeslakjes en een soort van doorzichtige garnaaltjes.

Als je goed kijkt zie je in dit poeltje drie krabbetjes en een stuk of wat garnaaltjes maar die zijn bijna té doorzichtig om te kunnen zien!

Ja!

Wij reden met vier grote paarden in de bak vanavond. En Fran kwam daar middenin rijden aan de longe op de volte met een ieniemienie ponietje. Laten die grote paarden nou schrik hebben van zo'n klein wit ponietje. Tenminste, er was er een die zich vreselijk opwond. En daar schrok dat poniebeestje op zijn beurt ook weer van. En toen zat Fran er opeens naast.

Heb op de terugweg maar even voorzichtig gevraagd of hij het echt nog wel leuk vindt, of hij volgende week weer wil maar ik kreeg een volmondig 'ja'.

Na afloop langs de Mc Donalds voor een Happy Meal en een Big Mac menu. We hadden wat te vieren, de geiser is gemaakt. Na twee weken koud douchen kunnen we eindelijk weer onder de warme straal...

wakker

'MAMÁ'.... Fran knippert nog slaapdronken met zijn ogen. 

Als hij de poes op het voeteneinde van het bed ontdekt krijgt die een knuffel.

Ik hou hem even lekker vast, zijn warme slaapwangen in mijn nek. Trek zijn pyama uit. Wrijf over zijn billen.

'Lekker kontje' zegt ie.

We trekken hem samen de kleren aan. Oranje broek, oranje/groen/creme gestreept truitje en Ernie-sokken.

Hij is wakker, en er weer helemaal klaar voor. 

'Is Zwarte Piet al geweest?'....'Waar is de slak?' Het heeft geregend, dan wordt er veel gekropen, het is even zoeken, achter de buganvilla....

Als ik hem 'smiddags uit school haal kan ik hem ongemerkt op de foto zetten, aan het putje springen met Lorena en Manuel..

Zijn grote vriendinnen Natalia en Marta van de crêche al bijna vergeten, nu heeft hij het over Lorena en Gabri, dikke vrienden al. Lorena krijgt spontaan een zoen als we naar huis gaan

weekend

Zaterdag naar Espejo de Mar geweest wat wandelen. Daar vonden we die grote slak. Tussen de middag een afscheid onder genot van een biertje, nou ja, niet echt een afscheid maar wel een beetje, meer een verandering, een nieuwe baan.

's Middags met de collega's naar een expositie van schilderijen van een klant. Was leuk. Schilderijen leuk, maar nog leuker om de nieuwe liefde van collega te ontmoeten.

Zondag thuis geweest. En dat is niets voor mij. Maar het was prutterig weer en toen kreeg ik de geest. De kussens van de bank gehaald en gewassen, de ramen gelapt (doe ik nóóit), de vloeren gedaan, gestofd, gewassen, gestreken, de buganvilla gesnoeid. Ben nu wel heel erg hard aan een écht weekend toe eigenlijk

Slak

                                                                               OPÁÁÁÁÁÁ....

                                                                        MIRA hier ook slak. Heel Goot!

vuilnis

Zit hier helemaal verbaasd te zijn. Ik kwam net thuis met de auto, pak een plastik tasje vd supermarkt wat in mijn auto ligt, vul het met wat lege drinkpakjes van Fran en wat vuile papieren zakdoekjes die door de auto liggen. Zo opgeruimd staat netjes, neem het plastik tasje mee om het thuis in de prullenbak te gooien. Krijg een telefoontje, kan ons hek niet met een hand open krijgen dus loop een stukje door de straat terwijl ik door de telefoon praat. Zie uit mijn ooghoek een straatprullenbak en deponeer mijn plastik zakje er netjes in.

Begint er toch een mevrouw uit haar tuin tegen me te schreeuwen, 'DAT IS GEEN VUILNISBAK DAT MOET IN DE CONTAINER'. Ik ben verdiept in het telefoongesprek, kijk verbaasd om, schreeuwt er iemand, en tegen mij?? 'JA TEGEN JOU, DAT IS GEEN VUILNISBAK HOOR, DAT KUN JE DAAR NIET INGOOIEN, DAT MOET IN DE CONTAINER'

Ik kijk nog verbaasder, verhip ik mag mijn tasje niet niet in de vuilnisbak gooien want die vuilnisbak is geen vuilnisbak???? Of mijn tasje is geen vuilnis maar grof vuil of zo?? Ze begint het zelfde reuteltje weer af te schreeuwen. Ik onderbreek mijn telefoongesprek om 'Vale, Vale, VALE' (goed goed goed, in toenemend volume) tegen haar te zeggen. Pak mijn zakje weer uit de bak, zet mijn telefoongesprek voort en gooi het zakje in de volgende vuilnisbak. Gezellige buren en zo beleefd....

spetters

We hadden gewoon geluk gisteren. Vandaag was het hier ook niet al te best weer. Het spetterde zo af en toe en het was bewolkt. En we moesten gewoon werken vandaag. En 's middags naar de paarden, dachten we eindelijk weer eens te gaan rijden, kregen we (en iedereen) 'zadelpoets-les', já hoor..., vanwege het slechte weer. Niet zo leuk. Ik vind het best om zadels te poetsen maar niet in plaats van een les. Bovendien smelten we niet van een beetje spetters.

Barronal

Bijna de hele baai voor ons alleen. Vandaag hadden wij een vrije dag en die hebben we optimaal benut, we gingen met Miek naar El Barronal. Het was stralend weer. En ja, ook op 1 november kleur je hier rood als je niet oppast. Heerlijk gezwommen, verschillende keren, wat gewandeld en genoten!